بی من،

آيا تو هم اينگونه می‌خندی؟

با گريه خنديدن نه آسان است،

بی تو...

- نصرت رحمانی -

پ.ن:سلام راز

پ.ن:چه تکراری دارم..

فصل دوم: باران...موجی عظيم به راه افتاد و همه جا را لرزاند. و من كه به نشانه‌های ثابت طوفان ايمان داشتم، رها كردم لرزش‌ها را و به آسمان روشن و صاف نگريستم و لحظه‌ای حتی‌، گمان نبردم كه گردابی می‌تواند هزار بار مهلك‌تر از طوفان باشد... اقيانوس آرام آرامش من، دستخوش غوغايی درونی شده بود و من بی‌خبر بودم. از شوق يافتن آن نگاه تكرار‌نشدنی به گريه افتاده بودم. باران بر ما باريدن گرفت و خيس محبت او شديم...

فصل سوم: زرد...آرام و خاموش می‌نگريستم به گردابی كه در برابرم شكل می‌گرفت و مرا به سوی خود می‌كشيد. تصور اين‌ها خارج از باور و طاقتم بود و تنها بهت‌زده نگاه می‌كردم. به ناگاه و با ضربه موجی سخت، به خود آمدم و خواستم كه مانع شكستنم شوم. چشم از آسمان روشن برداشتم و به گرداب نگاه كردم و سپس به جنگش رفتم... با آنچه گرداب از من می‌گرفت با نگاه وداع كردم. مجال گريه نبود؛ در سكوت، همه‌چيز را از سر گذراندم. بارها بدرون گرداب كشيده شدم و خود را بيرون آوردم و هربار زخمی تازه بر من نشسته بود... سطح آب آرام‌تر شده بود. گرداب را عقب رانده بودم.... خسته، شكسته و ضرب خورده اما مطمئن آب را نگاه می‌كردم و به گرداب می‌انديشيدم.

فصل چهارم: باد...می‌دانستم آنجاست، آن پائين و انتظار می‌كشد: انتظار شكستن مرا. راه می‌رفتم آن‌گونه كه صداي گام‌هايم را باز شناسد. می‌دانستم به كوچكترين انحرافی سر باز خواهد كرد تا مرا فرو كشد و خردم سازد، اما مجالش نمی‌دادم. جنگ مرگ و زندگی من بود و نمی‌خواستم و نبايد بازنده می‌بودم... مسير را نگاه می‌كردم و هر ثانيه، هر لحظه به سر برآوردنش می‌انديشيدم و خود را آماده نگاه می‌داشتم. بادی سطح آب را آشفته می‌كرد، سكوتی عميق همه جا را فرا گرفته بود و من ديدم كه شب آغاز می‌شود...

فصل پنجم: يلدا...هراسی بيهوده را تحمل می‌كردم. رنج جانكاهی شده بود. رو به جانب گرداب نهادم و پيش راندم: به نيت جدال واپسين. پيش از رسيدن به گرداب، ياد آسمان افتادم. سر بلند كردم، دميدن نخستين ستاره را نگريستم و لبخند زدم: شب با من آشنا شد...در تمام طول آن شب طولاني، كشاكشی عظيم ميان من و گرداب درگرفت. خواستم آنقدر آرام بمانم تا از پا درافتد... مرا به زير آب برد و دوباره بالا آورد، به اين سو آن سو پرتابم كرد، بر موجم كوباند و دست آخر آرام شد و به اعماق اقيانوس خزيد... نگاه كردم: ساحل در برابرم بود... به اقيانوس خويش نگريستم و انديشيدم به سطح آرام آب و به غوغای‌ درونش. در ساحل قدم زدم و اين بار به جای چشم‌هاي آدم‌ها، به ردپای‌ آن‌ها فكر كردم...

پ.ن. حالا كه دقت می‌كنم می‌بينم سه‌نقطه‌ها دارند گم می‌شوند. خيلی چيزها دارد قطعی می‌شود. نقطه‌ها زياد شده اند.

پ.ن:چقدر به آسمون خیره می شی؟تو روی زمینی..تو زمینی اي..تلاش نکن ...خسته می شی ...دلتنگتر می شی ...زخمیتر می شی ...دلت تنگه...تنهاییت به وسعت سرنوشته ...بی رنگیت ...روز و شبهات رو بی رنگ تفسیر می کنه ...جلو نمی ری ...فرو می ری ....سراب میبینی ....کابوس میبینی ...اسیر گردباد ...میپیچی.....چرخ می خوری .......چرا آروم نمی گیری؟...بیاااااا....کوچيک من ....با این تن شکسته این همه تقلا برای چیه؟...ندیدی ؟....یادت نیست ؟....معصوم بودی ...  کوچيک و بی خبر....بهار بود... تابستان برای تو هرگز نرسید....خزان شدی .....یادت نیست .....رنگ رنگ بودی .... بیرنگ شدی .... ندیدی!سکوت دنیای تو رو در خود پیچید ...بغض آواز تو رو اسیر کرد ...درد به تو پیچید ....جگرت رو قطره قطره از چشمات باریدی...چرا ؟....میخوای پاییز رو هم ازدست بدی؟....چرا رها نمی شی ...تو تنهایی ....سهم تو اینه....به وسعت تقدیر تو ....آسمان از تو دور....بهشت از تو دور....دوست از تو دور...چشمهایت را ببند ....ستاره مرده است ....تو هرگز او را در آغوش نخواهی کشید ....

تا بنگری که ماهی‌ها چگونه می‌گريند.- بيژن نجدی -

يك روز می‌آيی و وادارم می‌كنی روی تمام اين روزهای خاكستری قدم بزنم و برايت از آنچه گذشت بگويم... دوباره پرتابم می‌كنی ميان تمام اين ثانيه‌هايی كه می‌بايست باشی و نبودی و می‌پرسی كه چطور بودم و چه كردم... و دوباره من خسته را وادار به تكان‌خوردن خواهی‌كرد... برايت می‌نويسم از خودم در اين ثانيه‌ها و خودم را با تو قسمت می‌كنم... می‌نويسم: همه‌ی اين روزها و هفته‌ها را، بی هيچ سفيدی و نقطه چينی... می‌نويسم، همانطور كه گفتی، همانطور كه خواستی، هرچه باداباد...می‌نويسم از احساسي كه می‌ترسد از زمان‌ها و مكان‌ها، از نابهنگام بودن بايدها، از نابجابودن شايدها، از يكشنبه‌ايی كه آمد به سرعت باد...می‌نویسم از سفره‌های افطار و دعاهای سحر امسال، خلوت اين‌همه خيابان بی‌گفتگو، ماه رمضانی كه از آن «ربّنا» به خاطرم مانده... ديگر «خلصنا من النّار» نبودم كه مرا بدرون آتشی فكنده بودی رفيق... می‌نويسم برايت... می‌نويسم از اين روزها كه تنها چيزی كه به چشم می‌آيد جای خالی توست و چشم‌های من كه پر می‌شوند هربار و اين بغض پنهانی... و آدم‌هايی كه گاهی غربت پنهانم را حدس می‌زنند...نشانه‌ايست اين كه ديگر به خواب‌های من نمی‌آيی... هجرتی كرده‌ام به آن‌سوی دوردست‌ها؛ جايی‌كه تا چشم كار می‌كند ستاره‌ای چشمك نمی‌زند و سكوت است و شب. آن روزها خيالی نبود اگر دستم به ابر نمی‌رسيد: تو كه بودی... ديری و دوری می‌شود حالای من: شب‌ها سرم در ابر فرو می‌شود، اما تو نيستی... دلتنگ توام و اين خشكی صورتم از اشك‌هايی است كه پای آمدن ندارند...آزمون دشواريست صاحب مشق فاصله‌ها؛ آنقدر دشوار كه دست‌آخر بی هيچ قاعده و قانونی بنويسی: عشق جايش تنگ است...

1.امشب فقط شب خاطره ها ست ... خاطره.2.دیده ام را شستم ... با باران دلتنگی ... پهن کردم بر ریسمان تنهایی ...فقط بگو تو کجایی ؟3.ساده ام اما ... نمیدانم چرا دنیا به سادگی من  شک کرد !4.خسته ام ، می دانستی ؟ شکسته ام ،  می دانستی ؟ می دانستی ...5.تنهایی بیرون ماندن از یک دایره­ی بسته است/ تنهایی توهم­بار است/ تنهایی غربت نیست ؛ اسارت هم نیست/ خواسته یا ناخواسته – تنهایی تقدیر هم هست.6.فراموشم کردی ؟؟ .7كاش با ديدن اشکهايم بازمي گشتي ؟ کاش چشمهایم هیچگاه دچار خشکسالی نمی شد .8.میخوام قصه بگم ...یکی بود ، یکی نبود ، یه شازده کوچولویی بود که یه گل رز قرمز داشت ... آخ !!! چقدر زود کلاغه به خونش رسید . 9.هجوم کلمه‌ها بعضی وقتا آدم رو فلج میکنن . یه دنیا حرف گیر کرده که ...10. پشت سر نيست فضايی زنده / پشت سر مرغ نمی خواند / پشت سر باد نمی آيد / پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است/ پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است / پشت سر خستگی تاريخ است . 11.شب خداحافظی ... یادش به خیر ... تلخ بود اما ماندنی شد . ماندنی و تلخ مثل تو ... اصلا همیشه خداحافظی تلخه ،  مگه نه ؟؟12.دل آدم خیلی چیزها رو می خواد ... اما نمیشه همیشه همه چیز و بهش داد ... حتی اگه از طرفش تهدید به شکستن شدی باز هم همان قانون پا بر جا ست ... 13. میگن ... تو زندگی همه چی تکرار میشه . فقط بعضی وقتا نقشامون عوض میشه . ولی همه چی تکرار میشه. همه دردی که تو میکشی تکرار درد دیروز منه ، همه درد امروز تو فردا منتظر منه . و کاریشم نمیشه کرد . کاش میشد همدیگه رو باور کرد. کاش میشد زمان رو باور کرد. کاش میشد امروز تو دیروز من بود و فردای من امروز تو ... و خیلی کاش های دیگه .../ چه تفسیر قشنگی  ، منم میگم کاش  ...14. به قول یارو که میگه ... دل بهانه های خود از سر گرفت.... دل منم زده تو خاکی اونم چی ... اساسی . 15.چند روزه این ترانه تو ذهنم خونده میشه ... همه رفتن کسی دور و  برم نیست / چنان بی کس شدم در باورم نیست ...16.امروز تو جواب دوستم که گفت چته ؟ گفتم : ناراحت ام ،  خسته ام ، کلافه ام ، تشنه ام ، عصبی ام ، غمگین ام ، دلتنگ ام ، ... گفت : اشتباه شد ! بگو چت نیست ؟ گفتم : هیچی  فقط  پشیمون نیستم .17.سرم داره می ترکه ... چشم هام داره جور این درد ها رو میکشه . میدونستم اگه برم توو تختخواب تا خود صبح باید به آسمون بی ستاره رو نگاه کنم . واسه همین ترجیح دادم اینجا باشم . تا حرف بزنم شاید آرومم کنه چیزی ... 18.فکر می کنم حالم خوب نیست .. امشب زده به سرم ... اما میدونم هنوز دیوونه نشدم .19.حرف که برای گفتن زیاده ولی دست آدم بعضی وقتا دیگه به نوشتن نمیره . 20.چه رنجی می کشد آنکس که انسان است واز احساس سرشار...

نا.ن:یادت هست؟ بهار بود. دقیقش را بخواهی، ارديبهشت.يادت هست که آن روزها هیچ‌کس نمی‌دانست من و تو همدیگر را نگاه می‌کردیم؟یادت هست وقتی بجاي همه چي ساعت پرسيدي؟یادت هست شادی من؟یادت هست روبروی باغچه؟ مسابقه تپش؟ من و تو؟یادم هست: چشم‌هایت با آن همه شمع نقره. یادت هست ايوان طلا؟ یادت هست نگاه‌های پی‌درپی؟ ترديد؟ شك؟ بدرقه؟ بازکردن در؟یادت هست تند راه‌رفتن و آهسته راه‌رفتن ؟یادت هست مكالمه چند متري؟یادت هست روز چه نزديك بوديم و دور حرف ميزديم؟یادت هست از طلوع جاويد تاغروب ساكت؟یادت هست نقاره ها؟یادت هست دستمال کاغذی حرف‌ها؟ یادت هست گفتی خودش یک خاطره است؟یادت هست ترس ديده شدن؟می‌دانی هر بار كه ميرم به يادت مكث ميكنم؟یادت هست اولين مكالمه؟یادت هست روزهای پر خاطره؟ داخل صحنها؟یادم هست باران؟ خیس آب شدن؟ من؟یادم هست راه رفتن زیر باران؟ كه نفهمد گریه کردم آن كس؟یادت هست کامنت‌های تو؟یادت هست صندلي امن صحبت؟یادت هست حال من آن روز؟ یادت هست داروخانه چي؟ یادت هست به دل نگیر ها؟ یادت نرود ها؟یادت هست شب هي دعاي تو؟نگاه من؟یادت هست پشت سرت بودم؟نمی‌دانستم آمده بودي برای خداحافظی.یادت هست زنگ ميزدي؟ زنگ زدم؟یادت هست دلم؟ لرزش دست‌هایم؟یادت هست دلواپسی دو روزه من؟ داشتم دقمرگ می‌شدم؟یادت هست چقدر خوب تعبیر کردی دلواپسی من را؟یادم هست چشمهايت؟یادت هست گفتم؟...نبود.یادت هست چند نفر رازمان را می‌دانستند؟یادت هست حرف‌ها؟ کنایه‌ها؟یادت هست اذان‌ها؟یادت هست تسبيح تو؟ همه جا با من بود در سفرم.یادت هست چقدر آرام نگاه می‌کرد؟عكس من!نميدانی وقتی آدي در جمع اشک می‌ريزد، نگاه‌ها چقدر ترحم‌آميزند.یادت هست آخرين ديدار؟یادت هست تمام شدم ؟ یادت هست تمام خدایان من از آسمان به خاک افتادند آن شب؟یادت هست چرا؟یادت هست گفتم حرفی ندارم برای گفتن؟یادت هست دل بیچاره من؟هنوز یادآوری‌اش به گریه‌ام می‌اندازد.یادت هست هزار بار گفتی نه؟ گفتی نه؟ گفتی نه؟ یادت هست دلیلش را به تو گفتم یا نه؟یادت هست یادم افتادی؟ یادت هست حال من صحن سقا؟یادت هست فقط آمدی و نگاهم کردی و رفتی؟یادت هست گفتی تو که می‌دانستی؟ گفتی خودت خواستی؟ یادت هست بعد از آن، چند روز نیامدی؟می‌دانی تمام روزهایی که نیامدی را حساب کرده‌ام؟یادت هست چطور فراموشم کردی؟ یا خواستی فراموشم کنی؟یادت هست چقدر سراغم را نگرفتی؟ یادت هست باز نبودی؟ باز نبودم؟یادت هست چقدر عوض شدی؟ چقدر غریبه؟یادت هست گفتم کجا رفت آن آدم قبلی؟ یادت هست چه گفتی؟ «آدم وقتی...، عوض می‌شه» یادت هست دوباره گم شدی؟یادت هست زیر حرف‌هایت زدی؟ پای قول‌هایم ماندم؟یادت هست چه می‌نوشتی در پیام‌ها؟یادت هست دائم زنگ می‌زدیم؟یادت نبود آدم‌ها چطور نگاهمان می‌کردند؟ یا یادت بود و ...؟نفهمیدی چقدر خسته بودم آن شب. یادت هست نماز جمعه؟یادت هست آخرين جمعه؟یادت هست چندبار خداحافظی کردی؟می‌دانی قلبم چقدر می‌سوخت؟ و چشم‌هایم؟ و دلم؟یادت هست دست‌آخر رفتی؟یادت هست هر روز پیام می‌دادی؟ یادت هست براي تولدم چه مهربان شده بودي؟یادت هست چه حرف‌هایی می‌زدی؟نمی‌دانستی دیگر دیر شده برای گفتن این حرف‌ها؟می‌دانستی دیر شده و باز هم گفتی.یادت باشد خداحافظی یعنی خداحافظی.یادم باشد خداحافظی معنای دیگری ندارد.اما من نميخواهم معنايش را بفهمم.يادت باشد وقتي خواستم نبودي.وقتي نيازم بودي.

پ.ن:می‌دونی رفیق، این وسط، بین تمام روزمرگی‌ها، اگه یه وقتی آروم و ساكت دراز كشیده باشی رو به آسمون و به شب نگاه كنی و به آدم‌هایی فكر كنی كه اومدن و رفتن، ممكنه با خودت بگی: چی می‌شه دلم نلرزه؟ چی می‌شه دستام یخ نكنه؟ چی می‌شه اینقدر حساس نباشم؟ احتمالاً بعد غلت میزنی و سعی می‌كنی بخوابی، اما یه چيزی تو وجودت معترضه به حرفی كه زدی و اونوقت شاید تا خود صبح به خدا فكر كنی بعد كه بیدار شدی، به جاییه دوست كه هیچ‌وقت اجازه بودن پیدا نكرد با خودت حرف می‌زنی، با خودت می‌خندی، با خودت گریه می‌كنی، با خودت روی جدول‌ها راه می‌ری، با خودت روی نیمكت‌ها می‌شینی و با خودت تنها می‌شی... بعد دست‌هات رو باز می‌كنی و می‌گیری جلوی چشم‌هات و دنبال خط عمرت می‌گردی. اما خیالی نیست رفیق! دنیای تو خیلی وقته كه روی نبایدها می‌چرخه، مثل همین كه تو نباید دلتنگی كنی. پس پرستاری كن رفیق، پرستاری كن تا یادت بره بیماری

پ.ن:هر روز حرف رفتنت عذابم ميدهد

پ.ن:يكي كمك كنه...كم آوردم

مسیحا! هنوز صدای مهربان و بیقرارت را واضح حس می‌کنم که می‌گفتی:«ميترسم!» و من که صادقانه گفتم:«از تو بیشتر دلهره دارم»... حالا صادقانه‌تر می‌گویم: نمی‌دانم چرا آن‌همه حرف را نگفتم. نمی‌دانم چرا نگفتم چیزی میان سینه و چشم‌هایم گر گرفته... نگفتم حنجره‌ام عجیب می‌سوزد... نگفتم نمی‌خواهم اینقدر محرم حرف‌هایت شوم که بخواهی... نگفتم و آن صدای مهربان هنوز میان خالی این سرسرا می‌پیچد... نگفتم و این، تاوان تمام آن نگفتن است...

"وقتی در شب راه می‌رفتم
و در جستجوی پناهگاه گرمی بودم
از کنارم گذشت
گفتم:
هی نگاه کن! روی مژه‌هایت دانه‌های برف ریخته است...
و او گفت:
این برف نیست
پرهای بالشی است که خدا در آسمان تکانده است...
و سپس لب‌های خندانش را گشود
تا برفی را فوت کند
و ما هردو خندیدیم
بعد به چشمانش نگاه کردم
و دیدم که چشمانش ، گرم‌ترین پناهگاه جهان است..."
"شل سیلور استاین"

چطور بگويم كه نمی‌خواهم بپرسی‌... كه نمی‌خواهم بپرسی چه كرده‌ام و كه را ديده‌ام و زمين و آسمان و هوا چطور بوده‌اند... كه نمی‌خواهم بپرسی خوبم يا نه... كه نمی‌خواهم اين روزمرگی كسالت‌آور را برايت هربار مرور كنم... بگذار برايت با همين صدای لرزان و منقطع، از همان چيزهايی بگويم كه دوست دارم، مثل تمام آن روزهايی كه برايم از چيزهايی گفتی كه دوست داشتی... به پاس رسيدن به تمام آن چيزها، بگذار برايت بگويم...

بگذار از روزهايی بگويم كه رفتند، از تجربه‌های خوب، از خاطرات مهربان، از لبخندهای صميمی... بگذار حتی از لحظه‌هايی بگويم كه می‌توانستند بيايند و ما نخواستيم‌شان... بگذار از همان روزهايی بگويم كه اين‌همه سرد نبود، از شب‌هايی كه من به صدايی كه مرا می‌خواند دل بستم و سبز شدم...از حضورت در كنار بارگاه نور...از شبي كه ملتمسانه نگاهت ميكردم...وتو آرام دعا ميخواندي... بگذار از دلتنگيم برای آن صدا بگويم...

بگذار بگويم كه رنجيده‌ام می‌كنند دستفروشانی كه سر چهارراه‌ها گل می‌فروشند... بگذار بگويم كه چقدر می‌خواهم بروم از اينجا، حتی يك شهر آن‌طرفتر، به هرجايی غير از اينجا... حتی بگذار از عهدم بگويم برايت: عهد كرده بودم عادت كنم به بی تو گذركردن از تمام اين كوچه‌ها، به جای خالی تو، به نبود صدای نوازشگر تو، به بی تو زيستن... بی تو تمام اين شهر را زير پا گذاشتم، بی تو زنده ماندم، بی تو و بی صدای تو، و درد را تجربه كردم، اما عادتی دركار نبود... من پايان اين لحظه‌ها را به انتظار عادت نشستم تا پاي عهدم بمانم اما تنها توانم به انتها رسيد... حالا می‌خواهم بروم بی هيچ باكی از بيگانگی و غربت كه من در آشناترين ديار اين‌همه غريبم... بگذار بگويم كه من روزهايی كه نيامدی را حساب خواهم كرد... ذهنم درد می‌كند...

گاهی دوست دارم مانند کسانی زندگی کنم که از هیچ قانونی پیروی نمی کنند ، حتی از قانون جاذبه نیوتون ، بر بالای برج کوچولوی میلاد میروم و می پرم ، از کجا معلوم که این بار هم قانون مسخره نیوتون کوچولو درست از آب در بیاید و من چند ثانیه بعد روی زمین پخش شوم ؟ شاید اینبار به هوا بروم گاهی این " گاهی " زندگی را از حالت تهوع آورش به یک تیکه پاستیل نرم تبدیل می کند.بیخود به چشمهای من زل نزن گاهی امروز دوست دارم کلاویه های پیانو را با انگشتان پا فشار دهم ، اگر تحمل صدایش را نداری می توانی به تراس بروی و صدای ماشین ها را گوش کنی که به هم فحش می دهند گاهی...این گاهی حق ماست.

 پ.ن: هيس...ستاره خسته است ازتو...بغضت را فرو ده...او ديگر برايت نور ارمغان نمي آورد دل...

پ.ن.م:هنوزم نميدونم امشب يه روز به زندگيم اضافه ميشه يا ازش كم ميشه!!؟..

پ.ن: جا مانده است چيزي؛ جايي؛ که هيچ چيز ديگر، هيچگاه، جايش را پر نخواهد کرد. نه موي سياه، نه دندان سپيد.

پ.ن : خدایا روزهای تو ، آفرینش تو و خلقت تو همه حکم در تقدیری دارند . تو را به علم بی همتایت روزهای زندگی من را طوری مقدر فرما که شرمسار حضورت نباشم.

پ .ن :  خسته ام . از این همه نبودن ، از این همه نبودن ، از این همه نبودن ...و فردا آمد!پير شديم آسمان ..هواست هست؟

خاطره: وارد شهر نبی(ص) می شوی....در همان بدو ورود بوی غریبی مشامت را پر میکند!‏ کمی که میروی چشمت به گنبد سبز رسول الله (ص) می افتد . انگار تمام عظمت و زیبایی مدینه را یکجا در این گنبد خضرا خلاصه کرده اند! کمی آنطرف‏تر چشمت به قبرستاني می افتد، باورت نمیشود،چشمانت تحمل نمی آورند و‏صورتت مهمان مروارید هایی میشود که از دلت سرچشمه گرفته اند.میگریی...میدانی که قبر یاس پر پر شده پیغمبر نیز اینجاست، و تو نمیدانی به کدامین سوی این قبرستان نگاه کنی تا ردی از قبر فاطمه بیابی!دلت آتش میگیرد، وقتی از پشت آن پنجره های آهنین دستهایت را دراز میکنی تا فاصله ها را بفهمی!باورت نمیشود در برابر پدر باشد و فرزاندانش اینگونه گمنام و غریب خفته باشند! آنجا دیگر اثر از کوچه های بنی هاشم نیست ولی یاد آن در نبض شهر جاریست! کوچه های مدینه هنوز داغ است...داغ ناله های زهراست!در این شهر که راه میروی تمام افتخارت این است که قدم میگذاری جایی که علی و فاطمه قدم گذاشته اند و حسن و حسین دویده اند..... و باز هم قلبت میشکند !و اینبار دلت برای مدینه میسوزد.مدینه ..!نام غریبی است،پر از رمز وراز ، یک دلی دارد به وسعت دریا این مدینه ! چه ناگفته هایی که ته دلش پنهان نشده!مدینه همان شهر سوزان مردمان ساده!شهر نخل های پر خرما!مدینه یعنی عشق ... مدینه یعنی کوچه های بنی هاشم ؟ ...مدینه یعنی خانه یی رویایی مرکز همه خوبی های عالم. خانه ای کوچک ته کوچه عشق !‏ و چه دل پری دارد مدینه....وقت وداع که میرسد نمیدانی چگونه با این غریبستان خداحافظی کنی!آنجا بارها ياد حرمي مي افتي كه هر گاه گنبد طلايي اش را از هر گوشه شهرت كه ميديدي دستت به سمت سينه ات ميرفت و آرام زمزمه ميكردي"السلام عليك يا غريب الغربا"و اشكهايت بي اختيار براي غريبانه ترين آشنايان ديارشان ميريزد.برای آخرین بار که برای کبوتر های بقیع دانه می‏بری ناخودآگاه یاد کبوتران حرم امام رضا(ع) می افتی
این شعر: 
ای کبوتر که نشستی روی گنبد طلا    همه جا پر می کشی تو حرم امام رضا
من کبوتر بقیعم با تو خیلی فرق دارم    جای گنبد، سرم رو به روی پنجره ها میذارم
اونجا هر کی می پره تایر افلاکی میشه    تو بقیع بال و پر کبوترا خاکی میشه 
اونجا خادماش با زائراش چه قدر مهربونن‏   اینجا زائرا رو از کنار قبرا میرونن
تو که هر شب میسوزه صد تا چراغ دور و برت‏   به امام رضا بگو غریب تویی یا مادرت

 این روز ها هم مانند روزهای دیگر عمرت تند و سریع سپری می شوند!! روز ها تند و سریع به سرعت باد میگذرند و وقت وداع می رسد،باورت نمی شود؟؟؟یعنی تمام شد؟هنگام خروج از مدينهآهسته زمزمه ميكني"مدينه تو را عقده ها در دل است،اگر چه خدا حافظي مشكل است.مدينه بمان در غم دائمت،چه شد كوچه هاي بني هاشمت. خداحافظ اي كبريا را حبيب،خداحافظ اي چهار قبر غريب،خداحافظ اي تربت گم شده،خداحافظ اي خانه فاطمه،خداحافظ اي ناله آه آه،خداحافظ اي محسن بيگناه...دارم ميرم،ولي دلمو اينجا پشت ميله هاي بقيع،گره ميزنم.‏

::.مكه سرزمین اشک است و دعا. اينجا سرزمینى است که خداوند به خاطر اشکها و دعاهاى زائران به فرشتگان مباهات مى‏ورزد.عرفاتش، سرزمینى که گناهان در آن بخشیده مى‏شوند. سرزمینى که خیال بخشیده نشدن در آن، خود گناه بزرگى است....و چقدر زیباست وقتی هزاران زائر را در لباسهای سفیدشان با هم میبینی...انگار فرشتگانی هستند زمینی!‏! همه چبز اينجا بوی خدا میدهد! شب میگذرد و خاطرش همیشه برایت می ماند! میروی تا هفت دور عاشقانه به دورش بگردی، آرزو میکنی که رویا نباشد و خواب نباشی. در میان انبوه عاشقان که به گرد معشوقشان می گردند، خودت را قطره ای بیش نمی بینی .زبانم قاصر است از شکوه و عظمت و بزرگی آن مکان مقدس.به طرف مقام ابراهیم میروی و در پشتش دو رکعت نماز میخوانی ولی هنوز هم باورت نمیشود…به طرف صفا و مروه میروی تا اضطراب هاجر را بفهمی.روزها از پس هم میگذرند و تو هرلحظه تشنه تر میشوی.دلت میخواهد به حجر اسماعیل بروی..... و در زیر ناودان طلایی بایستی ...آخرآنجا حرفهایت بوی استجابت میگیرند..... و تو انگار تازه تولد یافته ای، وجودت از بدی و پلیدی ها پاک شده است ، انگار در آسمانی .....و عجب روز هاییست......فرصت رسیده تا با طینتی پاک  به صحن و حرم آفریدگارت وارد شوی...اینبار دیگر مثل قبل احساس شرم نمیکنی...احساس میکنی میتوانی سرت را بالا بگیری‏ می‏روی تا با قلبی مملو از عشق طواف به جا بیاوری! تو نمی دانی که لیاقتش را داری یا نه!انگار که در خواب بودی....یک خواب شیرین.....دلت می خواست زمان آنقدر کند سپری می شد تا می توانستی ذره ذره این سفر را درک کنی،اما افسوس که عمر این سفر هم مثل عمر تو کوتاه است!افسوس که فرصت کم است و وقت وداع.

سفرت تمام شد!تو میروی..اما دلت می ماند!‏ هواپیما که بلند میشود احساس میکنی جامانده ای داری ولی افسوس که فرصت فرود نیست! و هر ثانيه آرزو میکنی که کاش تو هم آنجا بودی و دلت را پیدا می کردی!

     حج آخرین نعمتی بود که خدا برایم مقدر کرد... میروم تا هفت دور عاشقانه به دورش بگردم، آرزو میکنم که رویا نباشد و خواب نباشم. در میان انبوه عاشقان که به گرد معشوقشان می گردند، خودم را قطره ای بیش نمی بینم

چهل گذشت...من ماندم ...هیچ..

تمام امشب را مثل هر شب به تو فكر خواهم كردمیان سكوت كوچه ها و آرامشی كه بر زمین نشسته است به تو ...و تصویر تو خیره خواهم شد و آرام آرام چكه خواهم كردروی همه خاطراتم

 نه مقدمه دارم نه حرف دل...این رسم بازندهاست...چله نشینم...اما باز خواهم گشت ...حرفها دارم...

همه تاسهایم را از کف دادم...در بازی زندگی...من یک بازنده ام

 ... حالا از خودت مي پرسم!آيا به يادت مانده آنچه خاك پشت پاي تورا در درگاه بازنگشتن گل كرد آب سرد كاسه سفال بود يا شورابه گرم نگاهي نگران؟پاسخ اين سوال ساده بعد از عبور اين همه حادثه در يادت مانده است؟

...« خداحافظ تمام خاطرات قریه‌ی زیبا،دل من سخت غمگین است ... »

 دلم اينجاوسط غربت و تنهايي ماتم زدة دشت چراغوني شهرپشت دروازه‌ اين شهر شلوغ، بي ‌صدا  مي‌شكندخرده هايش را باد تا ثريا برده تكه‌اي روي درخت، تكه‌اي بر سر كوه تكه‌اي هم شايد، روي گلبرگ نسيم و من اكنون اينجا منتظر خواهم ماندشايد آن تكة آخر،  برسد باز به من ...!

 دیدی منتظر یه چیزی هستی که نیست؟ که نمیشه؟ که نمیاد ؟‌ که میدونی نیست و نمیشه و نمیاد .. ولی بازم منتظر میشینی .. بازم منتظر میمونی"عزیز ترین سوغاتیه غبار پیراهن تو ... عمر دوباره منه دیدن و بوییدن تو"

يه چيزی کمه ، يه چيزی که دقيقاً نمی دونم چيه ؛ اما فکر می کنم بايد خيلی بزرگ باشه ،

 چون جای خاليش خيلی زياده .... زياد ِ زياد ... !میدونی ؟تنهایی سخته ...تنها شدن سخت تر !

 آرزويم اين است نرود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز و به اندازه هر روز تو عاشق باشي عاشق انکه ترا مي خواهد و به لبخند تو از خويش رها مي گرددو ترا دوست بدارد به همان اندازه که دلت مي خواهد .

پ.ن:اي كساني‌كه مأمور دفن من هستيد هرگاه كه من مردم مرا در تابوت سياهي بگذاريد تا همگان بدانند كه جز سياهي در دنيا، چيزي نديده‌ام چشمانم، چشمانم‌را باز بگذاريد تا بداند كه هنوز چشم انتظارم دهانم، دهانم‌را باز بگذاريد تا باور كند كه هنوز، ناگفتني‌ها دارم دستانم، دستانم‌را باز بگذاريد تا ببينند كه چيزي باخود نخواهم برد در تابوت را باز بگذاريد تا شايد كه بيايد آن‌گاه، صليبي از يخ بر سر مزارم بگذاريد تا با اولين طلوع خورشيد، آب گشته، بر خاکم بگريد شما نگرييد ديگران نگريند هيچ‌كس نماند همه برويد تنها بودم مي‌خواهم تنها بمانم ***** ( يادش بخير) کودکي... آه ! چه دوران شيريني ... پر از معصوميت و صداقت، خالي از دروغ وکلک. پر از صفا... همه چي قشنگ بود همه چي... آخه ميدوني پاک پاک بوديم... مث جانماز مادر بزرگ! زلال بوديم... مث چشمه آب! صاف بوديم... مث آينه! تازه خدا هم، بيشتر دوسمون داشت. اما ..حالا... حالا ... بي خيال! فقط مي تونم بگم: يادش بخير. 

پ.ن:بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه دلم برايت تنگ ميشود. وقتي دوري از من، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فرسنگها فاصله بين من و تو، به آينده و امروز... باز كن پنجره را... خواهي ديد كه پرنده، آسمان باراني را ميفهمد...

پ.ن:به او گفتم :باران که ببارد عادت خواهی کرد به گریستن در باران و اشک های تو بارانی خواهد شد هم چون تمام باران ها ، خندید !او عادت را نمی فهمید

پ.ن:اي تو که چون در تو مي نگرم از اشتياق هاي خدايي به لرزه مي افتم !

پ.ن:نرم نرمَک میرسد اینک بهار ، خوش به حال روزگار ... خوش به حال روزگار !

پ.ن:جنگجويي بود؛هيچ نجنگيد،اما شكست خورد

پ.ن:تمام رویای کاغذیم کنار اتش سرد نگاه تو سوخت و من از قلب خاکستریت دوستت ندارم را
دست کم گرفته بودم چقدر فاصله جلوتر از عبور توقدم برمیدارد مرا به حال خود بگذار
که عشق نه زمین میخواهد نه زمینه هنوز هم نیامدنت را نشنیده میگیرم ...

پ .ن :هیس ... کمی آرامتر! نمی بینی آسمان دلش پر است از ابرهای باران زا؟

پ.ن:شب زده که باشی، فرقی نمی کنه آن شب آسمان ستاره باران باشد یا نه.می خواستم این بار برای تو بنویسم،اما...

پ.ن: بعد از آنكه شب آمد و شب رفت ستاره اي در دستهايت گذاشتم و گفتم :" يادم تو را براي هميشه فراموش ! "به خود كه آمدم ديدم هم تو رفته اي وهم آن ستاره را از دست داده ام !؟حالا هر چه بيشتر به دنبال آن ستاره بي آسمان مي روم كمتر به دستهاي تو مي رسم .اما همين امروز به خانه كه مي رفتم
پشت شيشه مغازه اي در دو نبش بعد از ظهر و غروب تك كاغذي چسبيده بود :" يك عدد ستاره پيدا شده !صاحبش با دادن تنها يك نشاني بيايد و آن را ببرد ."ديگر چه فايده دارد ؟!حالا كه دستهاي تو را از دست داده ام !

دلم برای کسی تنگ است؛كسي كه مهرباني چشمانش را بسان زلال جويباران و صفاي دلش را بسان قرص نان ميان همه قسمت ميكرد.دلم براي كسي تنگ است؛ كسي كه دلي براي شنيدن نجواهاي شبانه من داشت و لحني آرام براي نوازش. دلم براي كسي تنگ است؛كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد و پري دلم را با وجود خود خالي.دلم براي كسي تنگ است ؛ كسي كه طراوت و شميم بهاران را با ترنم باران پائيزان، بطوراعجاب انگيزي درهم مي آميخت. دلم براي كسي تنگ است؛كسي كه با او در جمع تنها بودم و در تنهائيمان دنيائي را مالك بوديم.دلم براي كسي بسيار تنگ است؛ كسي كه تا شمالترين شمال با من مي آمد و در جنوب ترين جنوب با من بود. كسي كه زندگاني من است.

                                    __________________________________

ن:و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك دل؛ ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر، نمي دانم چرا؛ شايد به رسم و عادت پروانگي مان، باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم . . .

هر بار که دسته اي از قاصدکها از جلوي پنجره ي آرزوهايم ميگذردند، باز از تو ميپرسم از آنها؛ و باز آنها از تو بي خبرند. هر روز دسته اي از قاصدکها را جمع ميکنم و در گوششان «قصه ي هـــــر روز انتظـــارم» را ميخوانم و به دست باد مي سپارم تا هر شب با قصه ي قاصدکـــهاي من به خواب روي و هر صبح با صداي زمزمه ي من بيدار شوي. ميداني که «منتظـــرم» و ميدانم که . . .  .

اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد،من بیگمان دیدن تو را آرزو میکردم و تو نیز هرگز ندیدن من راآنگاه نمیدانم؛براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟

ن:آب به اين خاطر قدرتمند است که از درگيري با هيچ چيز به سکون نمي رسد و راه خویش را از ميان مقاومترين صخره ها و سنگ ها باز مي کند.

من اين‌جايم،در حصار تنگ و طلائي اطاقم،در گير با ثانيه ها،جنگ با دقايق،فتح ساعت‌ها.تا كي بايد اين‌جا بمانم؟در تعليق اين زمان،در سردرگمي باغ توقّع،شانه‌هاي من تحمّل اين بار را ندارد،من كه بجاي مانده از يك اسطوره،يادآور يك ستاره،قرباني خاطرات او،يك بيچاره!من كه فرزند قرن‌ها،فرزند صبر،بزرگ شده‌ي گريه.همه به صداقت من خنديدند،سادگي مرا تحقير كردند،دشنام ثانيه‌ها،تمسخر دقايق،كنايه‌ي ساعت‌ها،و من همچنان اين‌جايم در حصار تنگ و طلائي اطاقم

                                    __________________________________

پ.ن: من یکی رو میشناختم که سایه ش رو گم کرده بود،دلم براش تنگ شده خیلی میخوام شمع هام رو روشن کنم.روز تولدشه ...

پ.ن2: تا نمیدانم کی بدرود.....

به ياد نمي آورم چه شد اما..پروانه نديده بودم اينقدر دلش بگيرد که برود از نو براي خودش پيله دست و پا کند. اصلا طرح زدن فراموشم شده.قاصدک ها از من خجالت ميکشند . به خدا دلم برايشان تنگ شده اما خجالت مي کشنداز بس بي خبري آورده اند، ديگر نمي آيند. گفتن ندارد.اين روزها عجيب سر به زير شده ام.آب حوض يخ زده. عکس ماه را ندارم.خبري هم از غزل نيست.واي آب حوض....ماهي ها!!!!گاهي اوقات چيزي درون من مي رقصد و پاي کوبي مي کند من روحم را حبس نکرده ام .به اينکه انسان عجيبي هستم اعتراف مي کنم !من تنهایی را در آغوش کشيده ام .تنهایی زياد هم بزرگ نيست .تنهایی در آغوش من جا مي شود ،شايد هم آغوش من خيلي بزرگ است . تنهایی را که در آغوش مي کشم دچار لرز هاي مقطعي مي شوم . تب مي کنم و هذيان مي گويم .تنهایی پيشاني مرا مي بوسد و من از لذت اين بوسه دچار مستي مي شوم . آن وقت مثل سنگريزه اي در دل كوه گم مي شوم.بدون آنكه كمترين اثري بگيرم يا كمترين اثري ببخشم؛مثل يك روز بي خاطره، به پايان مي رسم بدون آنكه حتي لحظه اي در حافظه اي ثبت شده باشم؛اما...ای من... به خاطر خدا هم كه شده ا ينقدر مثل مرداب وار در خودت غرق نشو و كمي هم جرأت دريا شدن داشته باش ... !.مي دانم زياد مهمان نخوام بود .اين را نه از خود که پدر آسماني به من گفته است . زمان مي گذرد .هميشه سعي مي کنم خوب باشم و هميشه بد مي مانم.بايد کمي قدم بزنم تا فکر کنم .من براي اينکه براي کسي که دوستش دارم شعر بگويم هم بايد قدم بزنم . مدتي هست که خيلي افسرده ام.از اينکه چيزي مي نويسم احساس بدي به من دست مي دهد .من روح خودم را معتاد به زنده بودن کرده ام . و از اين متاسفم !!!!و بيشتر از اين تاسف مي خورم که روزهايي که سعي مي کردم مورچه هاي سياه را لگد نکنم.ناخواسته غنچه هاي بوته گلي را لگد مال کردم . من اين روزها مدام هذيان مي گويم.آسمان براي من بنفش است... . بايد کمي قدم بزنم....!!!

                                    _____________________________

پ.ن:این روزها احساس میکنم دیگر نوشته هایم تکراری شده اند.و کلمات جاری نیستند.می خواهم دیگر بار نوشتن را رها کنم.این آخرین نگاشت من نیست.اما به آخرین نزدیک است.

خدایا میخواهم...توان آنرا داشته باشم که ادامه دهم .اگر زمانه بر وفق مرادم نگشت  ،از نو آغاز کنم .زیبایی را ببینم ، هنگامی که دیگران ناتوان از دیدن آنَند .می خواهم...امید رویایی نو داشته باشم و شکیبا، تا رویاهایم همچنان ادامه یابد .فر صتی بیابم تا به آن دست یابم و خردمند ، آنگونه که به آینده چشم داشته باشم.

"افسانه من به پایان رسیده است و احساس می کنم که این آخرین منزل من است دیگر نه بانگ جرس کاروانی دیگر نه آوای رحیلی تنهایی آرامگاه جاوید من است و درد و سکوت همنشین تنهایی جاودانه من! "                                                                (دکتر علی شریعتی)

پ.ن:خزان،با لطافت و شور همیشگی در راه است...ومن این بار در کنار جاده.."شاید اینها آخرین نگاشتهای من باشد....تا نمیدانم کی! ....به لحظه نزدیکیم"